Als voetballiefhebber zie je wel eens scheidsrechters die in de hoofdrol willen staan. Ze fluiten het spel dood en denken daarna ook nog dat ze het goed hebben gedaan. Iedereen neemt zijn gang met enige teleurstelling huiswaarts en deze man zit nog steeds fluitend in zijn auto naïef denkend dat hij goed heeft gefloten.In ons gemeentehuis hebben we een vergelijkbare situatie. Voorzitters die het debat geen goed doen. Met de vinger op het belletje kunnen ze een ping pong geluidje laten horen wat storend is voor het debat.
Ik vraag me soms af , zijn het de zenuwen en drukken ze per abuis door hevige spanningen en trillingen op het knopje of is het dat ze als voorzitter de hoofdrol willen opeisen?
De tijd die ze verliezen met de discussie of de persoon wel of niet kan spreken duurt opgeteld langer dan de hele behandeling van een voorstel. En soms wordt er gereageerd op een persoon, die zich door deze dwangmatige wil om dit knopje een keer of zes op een avond te gebruiken, niet mag verweren (pingpong weg jong). Cursusje misschien? Of kunnen we beter wat opvallender acteren als voorzitter en de leden meer ruimte geven voor het debat? Ik ben wel erg blij dat sommige geen fluit hebben, ze zouden hem kunnen inslikken. En wat dan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie en de interesse in een blog met duidelijk standpunten.