Alleen politiek Den Haag zelf, geeft Wilders nog een podium.

Wilders had bij voorbaat al geen zin om mee te doen aan het overleg in het Catshuis. Maar om nog enigszins betrouwbaar over te komen was er geen keus en nam hij alleen voor de bühne nog deel aan het overleg.
Niet gemeend en nadien toch onbetrouwbaar gebleken.

Uiteindelijk uitte hij zich voor het Catshuis overleg al negatief. Het is deze partijleider niet te doen om het algemeen belang maar hoofdzakelijk om zijn belang wat hij heeft zitten in zijn investering, de PVV. Niemand anders regeert binnen deze partij buiten Wilders om. Wilders is daar de partijbons, enig lid, en zijn wil is dus wet.

De PVV verdeelt zich steeds meer, Hero Brinkman heeft de partij die niet democratisch wordt bestuurt, vaarwel gezegd, en ook in de lagere overheden splitst de partij zich.
Het toneel wordt kleiner en de populistische uitspraken kunnen deze man niet meer helpen. Daarbij heeft hij ook te lang gewacht om van de PVV een democratisch geheel te maken. Blijkbaar durft hij dit met de huidige bezetting niet aan en roept hij wel dat de partij stabiel is, maar gezien zijn dikke vinger in de pap zijn zijn gedachten ergens anders op gestoeld. En een partij waar één persoon stuurt, is geen partij maar een beweging.

Het wordt allemaal een beetje doorzichtig. Tenminste dat zou je denken. Maar helaas voor de tegenstanders.
Uiteindelijk zijn zij het die deze man steeds weer het podium geven. Een fantastisch podium verkregen door de zittende partijen waar deze man, zeker op dit moment, graag tegen aanschopt.
De Griekse catastrofe en de crisisdreiging vanuit Ierland, Portugal, Spanje en Italië zijn olie op het vuur, en dit wordt door deze populist graag benut. Met Griekenland ging hij nog mee. Dit moest op dat moment, omdat ze er al ja tegen hadden gezegd toen de Grieken toetraden. Maar de verantwoordelijkheid voor de gevolgen wil hij niet nemen, die verantwoordelijkheid schoof hij door weg te lopen van hem af.

Hij heeft er voor gekozen om het te gebruiken tegen de partijen die hij gedoogde. En heeft nu de actie tegen het ESM verdrag (steunfonds) opgezet. Nu ben ik ook iemand die hier zijn gedachte over heeft, maar de vraag rijst elke keer weer, is er een alternatief? Je kan dan wel makkelijk nee zeggen tegen een plan, maar kom dan met een ander alternatief. Maar helaas, dat hebben de tegenstanders niet. Ook een partij als de SP niet, die nog vromer als de paus en als voorstander van de toetreding van de Grieken, nu ook weglopen voor hun verantwoordelijkheden. Maar weglopen voor de verantwoordelijkheden doen ze gelukkig niet allemaal.

En natuurlijk valt er wel wat over te zeggen, 40 miljard storten en maar moeten afwachten of het terugkomt is zuur. Maar nogmaals, welk bewezen alternatief is er voor een land als Nederland?
Wat kost het als we dit niet doen? Ik denk van meer, want we zijn financieel zo verweven dat er eigenlijk geen goed en bewezen alternatief is.

En dan kan je zeggen, net als Arie Slob van de CU zei, "als de meerderheid toestemt voor steun aan bijvoorbeeld de Spaanse banken dan hebben we het nakijken", dan denk ik aan het slapste argument wat ik ooit heb gehoord. Als dit dan wordt gezegd moet je, je toch ook afvragen wat in de ogen van deze principiële stemmer de democratie inhoud. Uiteindelijk is er gekozen voor een Europese samenwerking, en dan moet je later niet zeggen, ja maar zo hadden we het niet bedoeld. Als een meerderheid voor of tegen stemt, dan is het gewoon in een democratie dat die meerderheid wordt gevolgd.
Laten we gewoon vaststellen dat het bureaucratische draaikonten zijn die niet weten wat ze nu echt willen. Misschien weer terug naar de plaggenhut op de hei? Die keus kan je ook maken. Maar of dit minder kost, dat weet niemand en dat durft ook niemand te beweren.

Voor Wilders is dit alleen maar een politieke truck. Nu schoppen tegen alles waar hij zelf aan heeft meegewerkt, en dat alleen om een greep naar macht te doen. Eerst zelf de chaos scheppen en dan wegwezen. En vanaf een veilige plaats zonder verantwoordelijkheden, zo nu en dan eens een "wilderse" schreeuw geven, maar nooit met alternatieven komen. Een inhoudelijke nul dus, die over de rug en op kosten van de burgers macht probeert te oogsten. Ook dat heet politiek, en ook dit wordt gebruikt tijdens door de honger naar macht. maar willen we wel iemand aan de macht die zijn eigen partij niet eens democratisch heeft ingericht? Willen we wel een leider die alleen zichzelf op een sokkel plaatst?

Ook raar is dat hij nu overal zo'n beetje tegen is. Ook tegen het Kunduz akkoord.
Een akkoord van niets vind ik zelf, maar dit allegaartje is wel door dit weglopertje veroorzaakt.
De partijen die erbij zijn gekomen hebben door dit weglopertje de vruchten geplukt.
Nota bene partijen die een coalitie met de VVD tijdens de vorming na de verkiezingen niet wilde aangaan.
In ieder geval mogen we betreffende dit akkoord, meneer Wilders ook bedanken.
Door zijn onwil en onkunde betreffende het sluiten van compromissen, is dit mismaakte akkoord ter wereld gekomen. Een partij die geen compromis kan aangaan, is een partij die nooit zal regeren en dus nooit verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Uiteindelijk zal een stem op dit soort partijen verloren gaan.

De PVV was toch de grootste winnaar en is door de proteststemmen groot geworden.
Proteststemmers die dachten een nieuwe man te krijgen die alles zou keren. Althans dit maakte hij ze wijs.
Wat hij vergat te vertellen is dat hij zonder meerderheid in de kamer niets heeft te zeggen.
En dus helaas, en met alle respect voor die kiezers zijn die beloften op de korte termijn niet waar te maken.
En de belover van gouden bergen weet dat maar al te goed.

Maar wat deed mister PVV toen, na de verkiezingen in 2010? Hij begon een ander spelletje te spelen. Ondanks alle beloften die meneer Wilders tijdens de verkiezingscampagne deed, verstopte hij zich op het moment suprême. Hij wilde eigenlijk niets en deed hiermee zijn kiezers te kort.
Ik verwijs niet eens naar de PVV, want deze alleenheerser deelde gewoon de lakens uit.

En dat was makkelijk met een stel ja knikkers om hem heen. Uiteindelijk wilde die graag een plaatsje in de kamer, en volgens de methode "wie zoet is krijgt lekkers" mochten ze uiteindelijk plaats nemen van het enige lid en de zelfgekozen fractievoorzitter van de beweging PVV.
Al gauw was het Hero Brinkman die in de pot begon te roeren. Hij is blijkbaar zo naïef geweest dat hij dacht dat dat democratisering van de partij wel aan de orde zou zijn na de verkiezingen. Maar al gauw werd duidelijk dat maar één man het voor zeggen had, en dat was het enige lid van de partij, en dat was Wilders zelf.

Naderhand toen een coalitievorming achterwege bleef wilde het aangeslagen CDA nog wel meedoen.
Zij hadden het lef om te schakelen, en in het landsbelang een regering te vormen.
Grote winnaar van de verkiezing, de PVV, werd tijdens het verstoppertje spelen gevonden en op zijn verantwoordelijkheid gewezen. Het landsbelang en dus een coalitievorming stond nummer 1, en die grote winnaar die alles beter wist, moest wel iets doen om geen gezichtverlies te lijden. Maar verder als een gedoog constructie kwam het niet. De partij ging daarmee direct zijn verantwoordelijkheid al weer uit de weg. Voor de bühne een gedoogpartner, maar in het achterhoofd het plan dat ze na enige tijd de boel in de steek zouden laten. Dus de verantwoordelijkheid om mee te regeren paste niet in het plaatje van Wilders.

Waarschijnlijk hebben ze een voorbeeld genomen aan de SP, ook deze partij is vaker als één van de winnaars weggelopen voor zijn verantwoordelijkheid. Dit soort partijen hebben hun kiezers niet hoog.
Het is blijkbaar makkelijker om veel te beloven dan om de beloftes praktisch waar te maken.

"Veel irrealistisch geblaat en weinig wol", zo zouden ze hun verkiezingsprogramma moeten noemen.
Want als het puntje bij het paaltje komt, gebeurt er uiteindelijk niets.
Ja één ding het cirkeltje is rond en alles begint weer van vooraf aan.
"Iedereen nam een glas, deed een plas en alles bleef zoals het was".